نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٠

خطبهء 148 دربارهء اهل بصره ( در مذمّت طلحه و زبير )

بلكه آنم كه وقوع فتنه‌ها را آگهم * تا كه اندر نطفه سرپوش خمودش « 1 » مىنهم

قصد ايشان فتنه و آشوب بر پا كردن است * بر عليه ادّعاى من تماشا كردن است

سه بيت آخر را با چنين تعبيرى نيز آورده‌اند من مانند كسى نيستم كه جرقّهء فتنه و آشوب را به بينم و باور نكنم و بعد از انفجار در صدد جلوگيرى برآيم بلكه مانند كسى هستم كه محض مشاهدهء آثار فتنه دست از آستين بيرون كشيده و مبارزه مىنمايم .

و نيز گويند كسى كه مىخواهد كفتار را شكار نمايد بر در زاغهء آن مىآيد و آهسته با سنگ بر زمين مىكوبد و كفتار با صداى آن بخواب مىرود در اينحال ريسمان به گردن آن مىاندازد و از زاغه بيرونش مىكشد و من در مقابل طلحه و زبير چنين غافلگير نمىباشم . و اللّه لا اكون كمستمع اللّدم قسم به خدا من مانند شنوندهء صداى سنگ نيستم .

پايان خطبهء 148


( 1 ) خاموشى