نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٥

خطبهء 147

طاعت ( در اين قسمت از خطبه على عليه السّلام چنين مىفرمايد . )

( 4 ) روزگار بدترى بعد از من آيد بر شما * كاندران از حق نهانىتر نباشد بر شما

اظهر « 1 » از بطلان و هذيان كس نبيند هكذا * اكثر از كذب و لجاجت بر رسول و بر خدا

كس نيابد پيش پا افتاده كالا چون كتاب « 2 » * تا تدبّر اخذ دارد زان كتاب مستطاب

( 5 ) از نظر افتاده‌تر چيزى چو قرآن در ميان * نيست گر روى حقيقت خوانده گردد آنزمان

همچنان رايج‌تر از آن را نباشد دسترس * از معانى گر برون دارند قوم بوالهوس

( 6 ) منكرش معروف و معروفش ز منكر بدتر است * نيكى و تقوا به رأى العين زشت و منكر است

( 7 ) حاملان در حمل قرآن كاهل و بىاعتناء * حافظان در حفظ آن بر درد نسيان مبتلا

آشنايان كتاب و حافظان وحى ناب * نيّت ناقص‌ترى دارند اندر بازتاب

( 8 ) وه كه قرآن و ائمّه آن زمان بيچاره‌اند * در ره احقاق حق از قلب پاره پاره‌اند

امر ايشان لا يطاع « 3 » و نام ايشان لا يقال « 4 » * دور گشته از جماعت در سبيل اعتزال « 5 »

پس كتاب و اهل آن يعنى امام و پيروان * منزوى گردند با اغراض محض كجروان

( آن زمان قرآن و اهلش را برايا پس زنند * خود بباطل ره گشايند و خدا را پس زنند )

ليك اين هر دو رفيق و همره يكديگرند * چون دو روحى كه مقيم افتاده در يك پيكرند

چون بدستورات قرآن مىنمايند اعتناء * مردم آن عصر بر ايشان ندارند اعتناء

آنزمان دگير ميان توده‌ها و مردمان * مصحف « 6 » و اهلش گم اندر گم شوند و بىنشان

گر چه در ظاهر مجازا در ميان توده‌اند * ليك نامحرم ميان خلق و مردم بوده‌اند

( 9 ) پس گروه گمره از قرآن جدائى مىكنند * پيش روى اهل قرآن خودنمائى مىكنند

مثل اينكه بوده‌اند ايشان به قرآن پيشوا * ليك قرآن نيست و اللّهى به ايشان پيشوا


( 1 ) ظاهرتر ( 2 ) قرآن ( 3 ) آنچه اطاعت نشود ( 4 ) گفته نشود ( 5 ) گوشه نشينى ( 6 ) قرآن