نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٩

خطبهء 145 از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام است ( در مذمّت و بيوفائى دنيا )

هكذا چيزى نگردد تازه و نو بر شما * جز به اينكه تازه و نو كهنه گردد در شما

( فى المثل در راه تحصيل وقار و آبرو * اى بسا هستيد با حذف جوانى روبرو )

خوشه‌اى بر كس نرويانند الّا پيش از آن * كز گياه كشتهء قبلى نماند در ميان

( كشتزارى تا نشد خرمن ندارم باورى * بر وجود آيد دوباره كشتزار ديگرى )

( 4 ) اصلها رفتند و شاخ و برگ را هم نوبت است * شاخه را بىاصل كى جاى دوام و طاقت است

پيش از اين بردند آباء شما را از جهان * مىبرد پيك اجل همچون شما را بىامان

حظّ دنيا با هزاران مشكلى آميخته * ( بىخرد آنكس كه بر آن عقل و ايمان بيخته )

قسمتى از اين خطبه است ( در نهى از متابعت بدعت و ترغيب به پيروى از سنّت )

( 5 ) در جهان هرگز نمىيابد تشكّل بدعتى * غير از اينكه در قبالش حذف گردد سنّتى

پس ز بدعت بر حذر باشيد و محذور « 1 » از نفاق * راه روشن را بپيماييد روى اتّفاق

چون امور عهد پيغمبر ( ص ) بهين و افضل است * بدعت و نوآوريها بدترين انگل است

بسكه آن مستلزم هرج « 2 » است و سلب اعتماد * ( ناهيا ) اين نيست غير از كار مرد بدنهاد

پايان خطبهء 145


( 1 ) ترسيده ( 2 ) فتنه