نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٤

خطبهء 143 از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام است هنگام باران خواستن . ( فى الاستسقاء )

از گناهانيكه ما را مىفشارد ، در گذر * بيش از اين ما را نكن بيچاره در اين رهگذر

ما تو را هستيم و بوده بندگان ناسپاس * كيفر آن را نياور با عمل‌ها در قياس

( 10 ) بهر ما افزون بفرما برگ و روزى اى خدا * از طريق مرحمت باران رحمت از سماء

آنچنان باران كه روياننده است و سودمند * از وجودش نور گيرد ديدگان مستمند

تا برويانى به آن خشك و يبوس « 1 » و مرده را * زنده گردانى زمين خشك و آفت خورده را

آب ده ما را كه سازد تشنگى را منتفى * تا شفا گيرد از آن زخم درون مشتفى « 2 »

تا نماند پشته و هموار ، از آن بىنصيب * بهره گيرد از زلالش هر فراز و هر نشيب

خرّمى يابد درختان نكهت « 3 » آرد بوستان * سبزه رويد در صحارى « 4 » غنچه گيرد گلستان

نرخ‌ها ارزان شود در بعد بيع و اشتراء « 5 » * قادرى بر هر چه خواهى طىّ وجه ( ما تشاء ) « 6 »

( قطع شد گر رحمت ايزد به روى آدمى * از گناه بندگانى همچو ( ناهى ) ديدمى

پايان خطبهء 143


( 1 ) خشك شده ( 2 ) شفاخواه ( 3 ) بوى ( 4 ) صحراها ( 5 ) خريد و فروش ( 6 ) آنچه مىخواهى