نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٨

خطبهء 141 از سخنان آنحضرت عليه السلام است ( در نهى از شنيدن غيبت و اينكه نبايد بگفتار بدگو گوش فرداد )

خطبهء 141 از سخنان آنحضرت عليه السلام است ( در نهى از شنيدن غيبت و اينكه نبايد بگفتار بدگو گوش فرداد )

خطبهء 141 از سخنان آنحضرت عليه السلام است ( در نهى از شنيدن غيبت و اينكه نبايد بگفتار بدگو گوش فرداد )

( 1 ) هر كه بشناسد كسى را در عقيدت استوار * در عمل پاينده و در دين و ايمان پايدار

در خصال و خلق و خو داراى حسن اعتدال * مىنبايد بشنود بر او اقاويل الرّجال « 1 »

روى آگاهى فرا داريد بر من گوش دل * تا كه گردد گفته‌هايم بر مشاعر « 2 » منتقل

( 2 ) مىپذيرد اين سخن را مرد نيك و دادگر * كادمى را نيش قول از زخم پيكان سخت‌تر

زخم پيكان در بدن بهبود يابد با دوا * قول اثر دارد ولى معقول باشد يا خطا

قول باطل مىرود از بين امّا جرم آن * تا قيامت گردن گوينده ماند همچنان

هر چه مىگوئيد با هم در نهان و آشكار * جملگى مشهود مىباشند پيش كردگار

از خدا مخفى نماند آنچه گوئيد از سخن * غافل از چيزى نباشد چشم خود را هم زدن

او سميع است و بصير و مستدام و مستعان « 3 » * خالق كلّ جهان ، در شأن و شوكت جاودان

حقّ و باطل را ميان ، چندان نباشد گوشدار * اندرين گفتار من انديشه‌آور ، هوشدار

( 3 ) حقّ و باطل را ميانه ، جز چهار انگشت نيست * گر بمقياسى بسنجى طول جز يك مشت نيست

( فسئل عليه السّلام عن معنى قوله هذا ) معنى اين فرمايش را از امام عليه السّلام پرسيدند حضرت در پاسخ انگشتهاى خود را بهم چشبانيد و بين گوش و چشمش نهاد و پس از آن فرمود .


( 1 ) سخنان مردان ( 2 ) جاى دركها ( 3 ) يارى خواسته شده