نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٧

خطبهء 140

گر چه آن جرمى كه كرده در خيالش اصغر است * كيفرش امّا ز جرم عيب داران اكبر است

( 4 ) مىكنم سوگند ايزد را كه ذات پاك او * خيلى بالاتر بود از اين مقال و گفتگو

گر نمىكرد او گناهى در عيان و اختفاء * مىكند او را گناه عيب جوئى اكتفاء

جرأت او طىّ بدگوئى گناه اعظم است * گر چه او از اين گناهان بىخيال و بىغم است

( 5 ) از گناه عيب جوئى دور باش و بر حذر * شايد او برگشته و امّا تو از وى بىخبر

همچنان ايمن مباش از خود ز جرم كوچكى * اى بسا در دوزخند از ارتكاب جرمكى

( 6 ) هر كه عيب كس بداند لازم آيد استتار * چونكه عيب خود همى داند عيان و آشكار

بايد او را شكر ايزد باز دارد از هوس * تا كه عيب ديگرانرا بر نيارد پيش كس

اجتناب از آن گنه كه مبتلاء شد ديگرى * بايدش شاكر نمايد از ره فرمانبرى

ايكه ميخوانى سرود ترك غيبت ، هر مساء * يادى از ( ناهى ) بفرما گر توانى مرحبا

اين دو بيت از حافظ شيرازى عليه الرحمة

عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت * كه گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نيكم و گر بد تو برو خود را باش * هر كسى آن درود عاقبت كار كه كشت

پايان خطبهء 140