نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٥

خطبهء 139

خطبهء 139

خطبهء 139

از سخنان آنحضرت عليه السّلام است ( بعد از وفات عمر ) هنگاميكه ( بدستور او براى امر خلافت ) شورى برقرار شد ( امام عليه السّلام بزيان آن مجلس اشاره فرموده ) .

( 1 ) تاكنون بر دعوت حقّ و نكوئى بر انام * هيچ كس همچو منى عاجل « 1 » نبود و پيشگام

همچنين در نيكى و پيوند خويشان پيشتاز * همچو من فردى در اين ميدان نبوده ديرباز

( مجلسى كه طبق دستور عمر بر پا شده * از حقيقت دور گشته از طريقت واشده )

چون در اين مجلس حقيقت نيست گشتم من خموش * در نظر داريد پندم را ز روى عقل و هوش

( 2 ) در پى اين مجلس منحوس « 2 » ، طىّ چند روز * گرم گردد بين‌تان شمشير رو خنجر چون تموز « 3 »

عهدها بشكسته گردد تيغ‌ها آهيخته « 4 » * ( گو كه بر فرق زمان گرد مذلّت ريخته )

بعضتان باشيد آنگه پيشواى اغوياء « 5 » * بعض ديگر پيروان اهل جهل و اشقياء « 6 »

( آن يكى مانند طلحه اهل طغيانش بخوان * و آن دگر اهل جهالت همچو عثمانش بخوان

( اين همه خونريزى و فتنه كه دامن گستر است * ريشهء آن در همان اجلاس در خاك اندر است )

مجلسى كه در آساسش نادرستى حاكم است * ميوهء تلخ و پيامدهاى زشتش دائم است )

( نى على تنها ستم‌كش زين كه حقّش برده‌اند * بلكه از اين كه به امرش عذرها آورده‌اند )

( قلدران را ناهيا اين چرخ دون و كجمدار * مىكند بر چند روزى بهره‌مند و كامكار )

پايان خطبهء 139


( 1 ) شتابان ( 2 ) ناپسند ( 3 ) تابستان ( 4 ) كشيده ( 5 ) گمراهان ( 6 ) شقىها و بدبخت‌ها