نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠

خطبهء اوّل

گزينش انبياء ، از فرزندان و ذرّيّات آدم ( ع ) و اخذ عهد و پيمان از ايشان ، بر وحى ميثاق و تبليغ رسالت .

( 34 ) ( بعد از آنكه عهد آغازين آدم درگذشت * طىّ فرمان ربوبيّت ز جنّت دور گشت )

( بارى خلّاق او را در سماوات آزمود ) * آنگه آوردش به دنيا بهر منظورى فرود

آن زمانكه اين جهانرا پاى انسانى نبود * تا از او اولاد و ذرّيّات آمد بر وجود

پس خدا از بين ايشان انبيائى برگزيد * بهر دوزخ عامل تحذير و جنّت را نويد

اخذ پيمان كرد ، از ايشان بتبليغ انام * ( تا دهند اصل ديانت را دوام و انتظام )

( مردم از ايشان بياموزند مشى اهتداء * شاهد اين دعوى من ، آيهء هفت سبا )

آن زمان كه اكثر مردم ز پيمان چشم بست * عهد خود را با خداى كون و امكان بر شكست

( حال آنكه عهد انسان عهد فطرى هست و بس * بر دلالت سورهء اعراف ما را دسترس ) « 1 »

و آن زمانكه مردمان جاهل به حق بودند و شرع * ( بين شان مبناى عرفان بود لرزان ز اصل و فرع )

مر خدا را در ميان انداد « 2 » كردند اختيار * بسكه شيطان كرد ايشانرا ز عرفان بر كنار

كردشان آنگونه از بعد جبلّى منصرف * كز طريق حقّ بودند آشكارا منحرف

پروردگار عالم ، براى اين كه مردم را سبيلى واضح و دليلى صالح باشد رسولانى از ميانشان بر انگيخت تا راه هدايت را بر ايشان نشان دهد و طريق شناخت را بر آنان بنماياند .

( 35 ) پس خداى مهربان و بنده پرور اهل جود * با تواتر انبيائى را به ايشان ره گشود

تا مگر پيمان ايزد را بخواهند از انام * آنچه در ايشان جبلّى بود و فطرى مستدام

نعمت منسى « 3 » در ايشان را بخاطر آورند * ( ريشه و مبناى ايمان را بخاطر آورند )

آن همان توحيد فطرى و عقيدت بر خداست * انبياء از روى استدلال بر آن رهنماست

( 1 ) سورهء اعراف ، آيهء 172 ( 2 ) انداد شريكها ( 3 ) منسّى فراموش شده