نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٠

خطبهء 136

خطبهء 136

خطبهء 136

از سخنان آن حضرت عليه السّلام است ( براى اصحابش فرموده كه منظورشان از بيعت با آن بزرگوار بدست آوردن رئاست و متاع دنيا بود . نه ترويج اسلام

( 1 ) بيعتى كه مر شما را بود با من در ميان * بر اساس و پايهء انديشه بود و ائتمان

( جملگى در مجمعى كرديد و محفل اجتماع * بررسى كرديد آخر وجه ضرّ « 1 » و انتفاع )

پس نبايستى كه آيد نقض بيعت روى كار * اين شما را هست ، عنوان شكست اعتبار

كار من با كارتان يكسان نباشد هيچگاه * چون شمايم بهر خود خواهيد و من بهر الاه

( 2 ) من شما را بهر دين خواهم شمايم بهر مال * پس كدامين يك بود روى تعقّل ايده‌آل

( 3 ) ايّها الناس اعينونى لخير نفسكم * گر مرا يارى دهيد هرگز نمىباشيد گم

( بر نجات نفس خود كوشيد و با من همرهى * من شما را مىدهم از بهر ارشاد آگهى )

مىخورم سوگند از جان بر خداى انس و جان * مىستانم حقّ مظلوم از ستمگر بىامان

حكم فى ما بين را روى عدالت مىكنم * حقّ را بر صاحب حقّ استحالت « 2 » مىكنم

ظالمان را مىكشانم روى بينى سوى حقّ * در نظارت گر چه بر ايشان بد آيد روى حقّ

امام عليه السّلام در اين جمله ظالم را به اشتر تشبيه مىفرمايد كه در بينى آن حلقه زنند و از مهارش بكشند . و بعد چنين مىفرمايد .

بر ستمديده معينم بر ستمگر چون شرر * ( استعانت « 3 » مىنمايم از خداى دادگر )


( 1 ) ضرر ( 2 ) حواله دادن ( 3 ) يارى طلبيدن