نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٧

خطبهء 134

خطبهء 134

خطبهء 134

از سخنان آنحضرت عليه السّلام هنگاميكه عمر ابن خطّاب براى رفتن به جنگ روميان با آن بزرگوار مشورت نمود . و آن حضرت فرمود .

( 1 ) مسلمين را بارى سبحان ضمانت كرده است * در حفاظ جان و مال و مرز اعانت كرده است

ضعف‌شان را از شعاع ديدگاه دشمنان * با صلاح مشى خود محفوظ كرد و در امان

( 2 ) آن خداوندى كه امكان داد وقت اضطرار * وقت نوميدى ، كه از دشمن گرفتند اقتدار

( آن زمانكه اهل دين كم بود و دشمن بيشتر * خصم در اوج تموّل « 1 » ، مسلمين درويشتر )

جمله را از محنت مغلوب گشتن بازداشت * با وجود قلّت « 2 » نيرو ، ز دشمن باز داشت

( آنكه يارى كرد بر دينش بتار عنكبوت * مىكند با هر وسيله چونكه ( حىّ لا يموت )

( 3 ) گر روى با لشكرى آماده ؛ جنگ روميان * ضمن برخورد و كشاكش كشته گردى ناگهان

نيست ديگر مرجعى بهر رجوع و التجاء « 3 » * جاى سدّ فتنه و جاى اميد و ارتجاء « 4 »

بهر اهل روستاها و ثغور دور دست * هست امكان كه نباشد چاره ساز و سرپرست

( 4 ) ( مصلحت اينكه تو اينجا باشى امّا جاى خود * يك دليرى را فرستى بر اساس رأى خود

در معيّت جنگجويان و سپاهى سخت كوش * آن سپاهى كه به اخذ پند دارد گوش هوش

گر خدا او را مظفّر كرد جاى افتخار * آنچه از دل طالبش بودى و آن را خواستار

ورنه پيش آمد خلاف ميل و عكس آرزو * آن زمان باشى به اين امّت پناه و آبرو

مىتوانى باز نيرو جمع سازى بهر جنگ * تا بوقت فرصت از آن بهره گيريى بىدرنگ

( ناهيا ) هرگز نخواهد داشت مام روزگار * چون على ( ع ) فرزند نيك و نور چشم نامدار

پايان خطبهء 134


( 1 ) دوستمندى ( 2 ) كمى ( 3 ) پناه بردن ( 4 ) اميدوارى