نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٣
خطبهء 133 از فرمايشات آن حضرت در ستايش حقتعالى
خطبهء 133 از فرمايشات آن حضرت در ستايش حقتعالى
خطبهء 133 از فرمايشات آن حضرت در ستايش حقتعالى
( 1 ) اين جهان و آخرت ، بر او مقيّد گشته است * آفرينش جملگى از او مؤيّد گشته است
دست او باشد زمام هر پديده در جهان * مىكشد هر جا كه خواهد با مهار و با عنان
( امر او را كهكشان و ماه فرمان مىبرد * آنچنانكه اشتر رام از شتربان مىبرد )
( 2 ) دست او باشد كليد كلّ ارض و آسمان * نيست هرگز مطلقا جز او مؤثّر در جهان
( 3 ) سجده بر او مىكنند اشجار ، شام و صبحگاه * با زبان خود پرستش مىنمايند هر پگاه « 1 »
طىّ امر او درختان مىفشارند هر بهار * برگهاى سبز و خرّم خوشههاى زرنگار
شاخههاى با طراوت غنچههاى زرنشان * ميوههاى با لطافت بهر انسان نوشجان
امر تكوينيّه او باشد آنسان مقتضى * كآتش سوزان ز اشجار است و انوار مضيىء « 2 »
الَّذِي جَعَلَ لَكُمْ مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ ناراً فَإِذا أَنْتُمْ مِنْهُ تُوقِدُونَ . ( اواخر سورهء يس )
( جمله از آثار توحيد است و مجد كردگار * كآتش سوزنده از اشجار و گوهر از بحار )
قسمتى از همين خطبه در عظمت قرآن كريم
( 4 ) اين كتاب آسمانى كه شما را در بر است * دلنشين گفتار و وحى كردگار داور است
خستگى بر خود نمىگيرد زبانش از مقال * ( هر كه دلتنگ است ، از اين قال دارد اعتلال « 3 » )
خانهاى باشد كه اركانش نگردد منهدم * غالبى باشد كه يارانش نباشد منهزم
( 1 ) وقت ( 2 ) ضياء دهنده يا نور دهنده ( 3 ) مريض شدن يا علّت يافتن