نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨١

خطبهء 132 در سپاس خدا و اشاره به بعضى از اوصاف باريتعالى

( 5 ) پس نبايد بهر ايندنياى فانى اعتماد * ( خانه‌ها را سوخت كز آنها نمانده جز رماد )

ديدى آنها را كه پيش از تو معيشت داشتند * مال جمع كردند و بر خود عيش و عشرت داشتند

داشتند از فقر و بىچيزى كمال اجتناب * مطمئن بودند از فرجام امر و بازتاب

در دل آنها درازى داشت عمر و آرزو * دور مىديدند خود را با اجلها روبرو

پس چگونه مرگ قاهر بر سر آنها رسيد * ناگهان از خانمان و دودمان بيرون كشيد

مأمنش را يكسره كرد از وجودش خاليه * حمل شد در روى تابوت از جهان فانيه

حمل مىكردند او را در مناكب « 1 » دوستان * تا كه مىبردند بر آرامگاه جاودان

دستها در دسته تابوت محكم برقرار * ( اى دريغا عبرتى بر مردمان روزگار )

اما رايتم الّذين يأملون بعيدا . . . آيا نديديد كسانى را كه آرزوى فراوان داشتند .

( 6 ) ديده‌ايد آيا كسانى را كه در اين دهر دون * آرزوها داشتند افزون به سينه اندرون ؟

ساكنان بودند در كاشانه‌هاى استوار * صاحب دارائى انبوه و مالى بيشمار

گشت آخر خانهء ايشان مبدّل بر قبور * زندگى تاراج گشت و شد منغصّ « 2 » عيش و سور

ثروت انبوه آنها بعد از آنها نفله « 3 » شد * اى دريغا حال قومى كه زبون و سفله « 4 » شد

( دفن شد در خاك تيره دفتر آمالشان ) * منقسم شد در توارث جملهء اموالشان

زوجشان با ديگران كردند عقد ازدواج * ( بهجت ايشان مبدّل شد بنوعى اختلاج « 5 » )

فرصت نيكى گذشت و وقت عبرت سر رسيد * ( معذرت‌ها رفت و هنگام ندامت در رسيد )

( 7 ) پس كسى كه اهل تقوا بود و مرد پيشتاز * داشت در كردار نيك و رستگارى امتياز

چونكه بعد از مرگ ديگر راه توبه بسته است * خوش به حال آن كسى كه از بدىها رسته است

پس شما پرهيزگارى را غنيمت بشمريد * اين متاع جاودان را زبده نعمت بشمريد


( 1 ) دوش‌ها ( 2 ) مكدّر و تيره ( 3 ) ضايع ( 4 ) پست ( 5 ) لرزيدن