نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨

خطبهء اوّل

( در حقيقت آن همانا بهر آدم سجده بود * پيش او ضمن گراميداشت با هم سجده بود )

( گر بخوانى سورهء صاد آيهء هفتاد و يك * ماجرا در متن آن مرقوم گشته يك بيك )

فرمان لا يتغيّر بارى سبحان بر ملائك ، جهت سجده در پيشگاه آدم عليه السّلام

( 29 ) بر ملائك صادر آمد امر و حكم كردگار * تا بآدم سرفرود آرند جمله سجده‌وار

جملگى بر سجده افتادند روى اختيار * غير از ابليس خلاف انديش و ناپرهيزگار

كسوت نخوت بتن پوشيد و بر خود ناز كرد * ( راه شقوت باز كرد و اعتلاء آغاز كرد )

اينكه او از آتش و همچون چراغ روشن است * ليك آدم خلقى از صلصال و خاك اوهن است

( پيش آدم خلعتى پوشيد بر تن از غرور * ادّعايش را رسانيد از طريقى بر ظهور

گفت من از آتشم امّا وى از خاك سياه * سجدهء آتش به خاك تيره باشد اشتباه )

با مذلّت رانده شد ، از بارگاه ايزدى * از حريم كبريائى و نعيم سرمدى

گفت يا رب مهلتم ده تا وقوع يبعثون * جايگاهى كه در آن مخلوق عالم اندرون

سورهء صاد آيهء هفتاد و نه را خوانده‌ايم * در خصوص منطق او مات و حيران مانده‌ايم

( 30 ) مهلتش داد از طريق امتحان و روى حق * تا شود بر خشم و سخط كردگارى مستحق

آل عمران سورهء سه يكصد و هفتاد هشت * قصّهء شيطان بوجه عبرت افزا در گذشت

ثمّ اسكن سبحانه آدم دارا ارغد فيها عيشته . . .

در پى مخالفت ابليس بفرمان مطاع خداوند عالم و عدم رغبت او بتعليم فرشتگان و سجده بآدم ، خداوند امكان حيات آنحضرت را در بهشت آسان فرموده و اسكانش را در آن جايگاه ميسّر ساخت .

( 31 ) در تعصّى « 1 » پيش رفت ابليس دون و نابكار * آنچنانكه امر حق را زير پا كرد آشكار

( 1 ) تعصّى عصيان