نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٩

خطبهء 131 در توبيخ و سرزنش اصحاب و اشاره به بعضى از صفات خود

نى بود جاهل كه گمراهى هديّت « 1 » آورد * تا كه اهل شهرها را بر ضلالت ره برد

نى بود خائف كه ترسد از گزند روزگار * با گروهى خصم گردد ، با گروهى دوستار

نىبود رشوت پذير و مرتشى و رشوه‌خوار * تا كند بنيان حق ملّتى را تار و مار

نىكند بىاعتنائى بر رسول و سنّتش * تا كه روزى بر تبهكارى كشاند امّتش

( ناهيا ) حقّ و عدالت با على در خاك رفت * اى خوشا حال اميرى كه ز دنيا پاك رفت

پايان خطبهء 131


( 1 ) تحفه