نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٦

خطبهء 130 از سخنان آن حضرت عليه السّلام به ابى ذرّ رحمة اللّه

خطبهء 130 از سخنان آن حضرت عليه السّلام به ابى ذرّ رحمة اللّه

خطبهء 130 از سخنان آن حضرت عليه السّلام به ابى ذرّ رحمة اللّه

: فرمود هنگاميكه او را ( از مدينه ) به ربذه اخراج نمودند ( ربذه قريه‌اى بوده در نزديك مدينه در راه حاجيان عراقى كه در صدر اسلام آباد بوده ولى اكنون اثرى از آن پيدا نيست .

( 1 ) يا اباذر خشمگين گشتى براى كردگار * پس اميدآور به او و اجرهاى پايدار

( 2 ) چون معاويّه و عثمان و گروه پيروان * از تو مىترسند همواره براى دهرشان

( ترس ايشان جمله از تحريف حقّ و سنّت است * كز طريق اين كج انگاران به دنيا بدعت است )

ليك تو مىترسى از ايشان براى دين خود * ( در حقيقت ، ترس دارى از خداى دين خود )

پس براى آنچه ترسندت به آنها مىسپار * ( ثروت دنياى ايشان را به ايشان واگذار )

و آنچه را كه بهر آن ترسى ، ز ايشان بازگير * ( تا چه خواهد كرد با اين قوم ظالم چرخ پير )

( 3 ) پس چه محتاجند بر آنچه نمودى منع‌شان * گر پذيرا بود پند دل نشينت سمع‌شان

اى خوشا كه ، بىنيازى ز آنچه منعت مىكنند * تا كه خواهى ديد فردايت چه حسرت مىبرند

( 4 ) گر زمين و آسمان بر پارسائى بسته شد * بارى سبحان رهائى داد و آخر رسته « 1 » شد

وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً : وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ . ( سورهء طلاق آيه 2 و 3 )

( 5 ) با تو غير از حقّ مونس مىنگردد هيچ چيز * باطل از تو مىگريزد تا صباح رستخيز

گر تقبّل داشتى دنيايشان را بيش و كم * مىشدى در بين آنها نيكمردى محتشم

( گر تو زخرف « 2 » داشتى آنسانكه آنها داشتند * آنگهى قدر تو را خيلى گران مىداشتند )


( 1 ) رها ( 2 ) زر و زيور