نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٦

خطبهء 126

ظاهرا اين گونه اعطا بهر معطى عزّت است * ليك در روز قيامت افتضاح و ذلّت است

پيش مردم مىكند او را عزيز و محترم * ليك در پيش خدا سازد وضيع و متّهم

( 4 ) در چنين مورد كه در اسراف گفتم ، هيچ مرد * مال خود را غير حقّ و مصرف بىجا نكرد

غير از اينكه خالق سبحان به حالش واگذاشت * از سپاس ديگران تحريم كرد و باز داشت

چون براى غير بوده حبّ ايشان لا جرم * بهر معطى نيست در اين باب خيرى يكدرم

پس اگر روزى بيفتد پاى بختش در خلاب « 1 » * ( گو كه آنگاه اوفتاده قعر چاه اضطراب )

( پس اگر پيشامد سوئى برايش روى داد * نيست بر همراهى و امداد آنها اعتماد )

بدترين يارند او را در چنين پيشامدى * بىمحابا سرزنش گويند بر او با بدى

( ناهيا ) تدبير مولا را بدقّت درك كن * مصرف و اعطاى بى جا را بكلّى ترك كن

پايان خطبهء 126

( 1 ) گنداب و باتلاق