نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٥

خطبهء 126

از سخنان آن حضرت است ، وقتى كه از او بتندى پرسيدند كه چرا عطا و بخشش ( بيت المال و صدقات و غنايم ) را ميان مردم بالسّويه تقسيم مىنمايد و اشخاصى را كه سبقت در اسلام داشته و داراى شرف و بزرگى بودند برترى نمىدهد . و . . . پس امام عليه السّلام فرمود

( 1 ) مىكنيد آيا مرا امر موكّد بر ستم ؟ * اينكه يارى جويم از ظالم بسود ملّتم ؟

تا ستم دارم روا ، بر آنكه او را رهبرم * ( زير پاى خود گذارم سنّت پيغمبرم ) ؟

بر خدا سوگند دارم ياد ، روى اعتقاد * آن كه او را مىستايند آب و آتش خاك و باد )

همچنين قصدى نداردم تا مه است و به آفتاب * تا شب است و روز روشن تا سپهر و ماهتاب

تا مگر قصدى نمايد كوكبى را كوكبى * ( با قواى جاذبه در سلطه گيرد در شبى )

يا بتعبير دگر اين قصد شوم و ناروا * ( نيست از من صادره تا صبح روز التقاء )

( 2 ) مال من مىشد اگر اين مال و ثروت جملگى * بالسّويه پخش مىكرديم بملّت جملگى

حال آنكه ويژهء صندوق بيت كشور است * ( سهم مسكين و فقير و بىپدر يا مادر است )

( 3 ) سپس آن بزرگوار ، در توضيح اعطاء بىمورد چنين بيان فرمود

من شما را مىدهم آگاهى از اين ماجرا * ( تا نباشد مايهء حرمان و حسرت در قفا )

گر رسد اموال اعطائى به غير مستحقّ * جملگى اسراف باشد يا به احوط ، غير حقّ

آيهء بيست و شش اسراء بيانى مستند * بهر هر دانندهء عاقل كه آن را بشنود

خوش نشد از لذّت تبذير « 1 » قلب هيچ كس * جز كسى كه وى ز اخوان الشّياطين است و بس

( 1 ) اسراف و ريخت و پاش