نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٢

خطبهء 125

از سخنان آن حضرت ( ع ) دربارهء خوارج نهروان زمانيكه حكميّت عمرو ابن عاص و ابو موسى اشعرى را انكار كردند ( گفتند چون در امامتى كه خدا برايت تعيين فرموده مردم را حاكم قرار دادى ، لذا كفر و ضلالت شد ) و در آن ، اصحاب خود را مذمّت نموده مىفرمايد :

( 1 ) ما حكم ، بهر خود از مردان نكرديم انتخاب * بلكه داديم اين حوالت را حضورا بر كتاب

( آن كتابى كه خصوصا وحى بر پيغمبر است ( ص ) * حامل آن روح اعظم جبرئيل اطهر است )

( 2 ) آن كتابى كه همى قرآن تلقّى يافته * ( خاطر اسلاميان با آن تسلّى يافته )

خطّ مسطور است و آن را نيست نطقى در زبان * ترجمانش لازم آيد كه بيارد بر بيان

آن سخن گويد ز درياى معانى با رجال * ( آن سخن مىگويد از سبع مثانى « 1 » با رجال )

( 3 ) خواستند از ما كه قرآن ، حاكم آيد بين‌مان * شد چنين قول و بيان مقبول قوم شاميان

چون كه ما در اين خصوص از آن كسانى نيستيم * كز سر قرآن گريزيم و از آن دور ايستيم

و قد قال سبحانه فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَ الرَّسُولِ . . . ( سورهء نساء آيه 59 )

گر شما را اختلافست و تنازع در فروع * بر خداوند و رسولش كرد بايستى رجوع

باز گردانيدن هر كار بر پروردگار * آن زمان باشد كه باشد پاى قرآن روى كار

بر رسول هم راه ارجاع بر اساس سنّت است * ( اين همانا راه تسليم و طريق طاعت است )

( 4 ) گر به قرآن حكم گردد روى صدق و راستى * ما به آن شايسته‌تر باشيم و دور از كاستى

ور بسنّت حكم گردد تا كه با آن ره بريم * ما امامان بر خلافت از همه والاتريم

( 1 ) سورهء حمد يا تمام محتويات قرآن