نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦١

خطبهء 124 در ترغيب اصحاب خود به جهاد ( و تعليم آداب و رسوم جنگ )

باز در مورد سرسختى و لجاجت دشمنان اسلام چنين مىفرمايد . آنها هرگز از جاى خود حركت نمىكنند مگر اينكه از طريق محاربه بر آنها حمله شود .

( 17 ) دور تر هرگز نمىگردند آنها از مقر * در لجاجت پاى كوبانند محكم ، تا مگر

دسته دسته جندها باشند با هم متّحد * روبرو گردند با خصم لجوج و مستبد

با قواى بيشمار و اسب‌هاى تيزگام * بهر دفع طاغيان بايد كه بودن پيشگام

آن قواى نصرتى كه بهر يارى حاضرند * در تعاون بر سپاه و جمع آنها ناصرند

( 18 ) تا سپاهى كه پى آن يك سپاه ديگر است * از ره قلب و جهات چارگانه برتر است

هر دو با هم يار باشند از طريق اتّساق « 1 » * بهر تسخير بلاد خصم يابند اشتياق

( 19 ) تا خيول « 2 » جندشان در خاك خصم نابكار * پاى كوپان در چرا باشند اندر مرغزار

دور تا دور اراضى و بيوت دشمنان * جملگى را سلطه دارند و تمام ساكنان

( قاطبات ملك دشمن را بگيرند اختيار * از على اينست و بس فهرست « 3 » امر استوار )

خصم را تا نيست توبيخ شديد و گوشمال * ( ناهيا ) هرگز نمىيابد به جائى انتقال

پايان خطبهء 124

( 1 ) نظم دادن ( 2 ) رمهء اسب ( 3 ) خلاصه