نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٩

خطبهء 124 در ترغيب اصحاب خود به جهاد ( و تعليم آداب و رسوم جنگ )

آن كسانى كه بهر تزوير و سوء اتّفاق * آگهند و همچنان دارند بر آن استباق « 1 »

( 6 ) آن كسانى كه به رمز جنگ و ميدان واقفند * با سلحشورى به پيرامون پرچم طائفند

نىعقب مانند از آن تا بدشمن بسپرند * نى از آن پيشند تا تنها نهند و بگذرند

بهر ايشان مهر صبر و استقامت در جبين * درج گشته ، نامشان در لوح تقوا صابرين

اجز امرو قرنه واسى اخاه بنفسه . . .

بايد مرد ( در كارزار ) از دشمنى كه با او روبرو مىشود دفاع نمايد

( 7 ) مىكند از خود دفاع در جنگ ، مرد جنگجو * وانگهى كه مىشود با دشمن خود روبرو

بعد از آنكه كشت يا مغلوب كرد و سرنگون * ناصر همرزم خود باشد بميدان اندرون

نى كه دشمن را رهاند سوى همكار دگر * تا كه او با خصم او باشند با هم همنظر

هر دو با هم دفعتا آهنگ جان او كنند * دفعهء ثانى بدين منوال بر وى رو كنند

( 8 ) ميخورم سوگند از روى عقيدت بر خدا * آن خدائى كه جهان را خلق كرده ابتداء

گر گريزيد از دم شمشير تيز اين جهان * از دم تيغ قيامت جان نخواهد ديد امان

( گر نباشد مر شما را ميل و رغبت بر جهاد * مبتلا باشيد و خواهد يافت سختى ازدياد )

از چه رو بهر دفاع خصم كوشا نيستيد * حال آنكه من همى دانم شماها كيستيد

( 9 ) پس شما هستيد اشراف و اعاظم « 2 » در عرب * همچنان هستيد بر قدر و بلندى منتسب

پس فرار و روكشيدن از جهاد و كارزار * مىشود انگيزهء خشم شديد كردگار

ارمغان آن همانا ذلّت و بيچارگيست * مايهء خذلان و ننگ و حسرت هموارگيست

( 10 ) در حالى كه بعمر و زندگى فرار كننده افزون نگردد و فرار مانع مرگ نشود . هرگز

( 1 ) سبقت ( 2 ) اعظم‌ها