نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٨

خطبهء 124 در ترغيب اصحاب خود به جهاد ( و تعليم آداب و رسوم جنگ )

( 1 ) ( روبرو گشتيد اگر با خصم ، اندر كارزار ) * در جلو ، صاحب زره را لازم آيد روى كار

بىزره بايد پس صاحب زره گيرد قرار * در جهاد اين شيوهء مرغوب باشد استوار

جملگى برهم نهيد اسنان « 1 » خود را روى هم * ( يعنى سختى را به خود همره نمائيد هر قدم )

استقامت در كنار سختى هر كارزار * ( بهترين تدبير باشد بهر كسب افتخار )

استقامت ، در جهاد و جنگ دشمن با لبوس « 2 » * دور دارد ضربهء شمشيرها را از رؤس

( 2 ) لازم آيد كه دهيد اطراف نيزه پيچ و خم * ضربه با اين طرز ، كارى باد ، و الهى قسم

يا بدين معنى كه وقتى ضربه بر دشمن زديد * خويشتن را گه بلند و گه كمى كوته كنيد

( 3 ) چشم‌تانرا جمع داريد از نظر بر هر طرف * اضطرارا منع بايد كرد الّا بر هدف

غضّ ديده باعث نيروى قلب جيش باد * مىدهد آرامش دل را هميشه ازدياد

( در جنگ غوغا و جنجال از ويژگيهاى ترسويان است ولى دليران ، بدون غوغا و ازدحام پيش مىتازند )

( 4 ) بر حذر باشيد در جنگ از صدا و هلهله * با متانت پيش رفتن بهتر است و حوصله

چون متانت خوف را از جان نمايد بر كنار * پس دليران را هياهو نيست حين كارزار

( 5 ) دور پرچم را نبايد كرد خالى از نفر * همچنان لازم نباشد جابجايش از مقرّ

( چون نگاه خصم از هر چيز روى پرچم است * گر بود قائم نشان اينكه لشكر محكم است )

نيست شايان ، دادن آن جز شجاعان بر كسى * آن كسانى كه كنند اوضاع بد را وارسى

( 1 ) دندانها ( 2 ) زره