نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٠

خطبهء 120

( 6 ) خوش نمىگشتند و دلخوش از بقاء زنده‌ها * از جهاد و كارزار و جبهه باقى مانده‌ها

( گر فلانى از قتال و جنگ سالم مانده بود * بر شهادت چون موفّق نيست بر غم مىفزود )

( از كجا خوشنود باشند از رهائى يافته * حال آنكه دشمنان را صدر و سر بشكافته )

( اين چنين تعبير را با آن توان كرد ائتمان * كاعتقادا در شهادت هست سعد جاودان )

تسليت را از كسى ديگر نكردند آرزو * چون شهادت بود اوج كام و صيت « 1 » آبرو

ديدهء آنها سفيد از خوف يزدان از بكاء « 2 » * ظاهر لبهايشان خشك است از ذكر و دعا

بطنشان از كثرت روزه نحيف و لاغر است * رنگشان از فرط بيدارى به زردى اندر است

( پيكر و اندام آنها داشت رنگى از خضوع ) * همچنان در چهرهء آنان غبارى از خشوع

( 7 ) آن كسان اخوان من بودند رفتند از جهان * ( جاى آن دارد كه بر آنها بسوزيم از روان )

تشنهء ديدارشان باشيم روى اشتياق * پشت دست خود گزيم از فرط حسرت در فراق

( حسرت از ايشان بدل داريم هر وقت هر زمان * كاش در بين شما هم بود چندى همچنان )

( 8 ) اينكه شيطان بر شما آسان نموده راه را * با چنين عزمى كه افزايد صف گمراه را

دينتان را سست گرداند بفصل « 3 » بندها * ( از حقائق باز دارد با چنين ترفندها )

( تا شما را سازد از اسلام و ايمان منصرف * در نتيجه كافران باشيد و از دين منحرف )

مىكشد سوى پريشانى بجاى اتّحاد * وين پريشانى همى تبديل گردد بر فساد

رو بگردانيد از افسونهايش قبل از آن * ( كاحتيالا « 4 » تير زهرآگين گذارد در كمان )

آن كسى كه مر شما را پند گويد رايگان * ( محترم داريد آن مرد نكو را در ميان )

بشنويد آن پند را از راه عقل و گوش جان * بهر خود محفوظ داريدش بنام ارمغان

پند و اندرز على ( ع ) در ارج بيش از گوهر است * ( ناهيا ) در زندگانى بر سعادت محور است

پايان خطبهء 120

( 1 ) آوازه و نام نيك ( 2 ) گريه ( 3 ) جدا كردن ( 4 ) حيله كردن