نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٦

خطبهء 119

( 5 ) پس كسى كه عقل حاضر بهر او سودى نداد * عقل غائب درد او را هيچ بهبودى نداد

اگر با بيان ساده و با عبارت واضح بگوئيم مطلب چنين مىشود .

( هر كه امروز از تلاش و كار باشد مانده‌تر * روز فردا هست ، از انجام آن صد مانده‌تر )

( ديگر اميّد صلاح و خير دراو كم بود * در نتيجه زندگى بر او و بال و غم بود )

( پس اطاعت از خداوند و هدات « 1 » راه حقّ * در حقيقت بر همه شايسته‌تر باد و احقّ )

( گر شما را اين اطاعت نيست ممكن از هدات ) * ( و اتّقوا نارا ) كه مشهود است در آن اين صفات

حرّ آن خيلى شديد و قعر آن خيلى بعيد * زينت آن از حديد و شربت آن از صديد « 2 »

پس شما آگاه باشيد و تقواى الهى پيشه كنيد و توجّه خود را از دنيا به آخرت معطوف داريد زيرا

آدمى را در جهان نام نكوى ماندگار * بهتر از مالى كه از او ارث ماند يادگار

نيكنامى ناهيا بهتر زمال بيكران * كاز يكى ماند كه ورّاثش نگويد شكر آن

سعدى گويد نام نيكو گر بماند ز آدمى * به كزو ماند سراى زرنگار

پايان خطبهء 119

( 1 ) هادىها ( 2 ) زرداب