نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤١

خطبهء 116 از سخنان آن حضرت ( كه اصحاب خود را مذمّت مىفرمايد ) ( شما بمنتهى درجه بخيل ، ممسك هستيد )

( 1 ) ( اى بسا هستيد ممسك پايبندان در هوس * مال مردم را نمىخواهيد هرگز بازپس )

زين جهت مالى كه مخصوص فقيران است و بس * از شما و اصل نمىگردد بدست هيچ كس

( سست و بيحاليد و مفتون ، در وظيفه بر جهاد * همچنان جنبش نداريد و تكاپو در جهاد )

جان دشمن را نمىسازيد آنسان بر خطر * ( ترسناك هستيد از شمشيرهاى پر شرر )

( 2 ) دين حق كرده شما را در ميان بندگان * از جهات ارزش شخصى گرامى بوده‌گان

وه : نمىدانيد ايزد را گرامى در مقام * چون شما را امر و نهى او ندارد احترام

( 3 ) پس بگيريد عبرت از آنان كه قبلا رفته‌اند * ( زير صد خروار خاك سرد مقبر خفته‌اند )

از جدائى بين اخوان عزيز و دوستان * ( از فراق جمع خويشان و خزان بوستان )

اينك اندر منزل آنان سكونت كرده‌ايد * ( مال‌شان را طبق قانون وراثت ، برده‌ايد )

راجع به اين سخن حق و مسئلهء سكونت در سورهء 14 يعنى ابراهيم آيهء 45 را بدقّت تلاوت فرمائيد . وَ سَكَنْتُمْ فِي مَساكِنِ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ . . .

( پس شما را هم خزان باغ و گلشن ميرسد * فصل سرد زندگانى ، ماه بهمن مىرسد )

( ناهيا ) از سرگذشت ديگرانت عبرت است * توبه كن ورنه محلّ اضطرار و حسرت است

پايان خطبهء 116