نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٦

خطبهء 114 ( خطبهء استسقاء ) از سخنان آنحضرت كه هنگام طلب باران فرموده است .

آنزمانكه قحط سالى چون شترهاى نزار « 1 » * ( روبما آورده و ما را نموده بىقرار )

( كرده ما را از جهاتى ناتوان و دل فكار * زين جهت داريم باران را دو چشم انتظار )

ابرهائى كه همى باران رحمت داشتند * قبل از اين همواره دستان كرامت داشتند

بخل ورزيدند اكنون بر زمين و باغ ما * خشك مىگردند يا رب بوستان و راغ ما

ليك ، مىباش‌ى اميد مستجيب و ملتبس * جايگاه اخذ حاجتها ، براى ملتمس

( 5 ) وه كه نوميدند از باران رحمت كلّ ناس * از تو مىخواهيم از روى اميد و التماس

بسكه افتاده ميان دام اهلى مرگ و مير * جان ما را التفاتا بر عذاب خود مگير

( 6 ) رحمت خود را بما شامل بگردان اى الاه * با وفور آب باران و بهار پر گياه

آنچنانكه زنده گرداند زمين مرده را * باز گرداند دوباره خشكسالى برده را

( 7 ) بارالها

از تو مىخواهيم آب سودمند و زنده‌ساز * تا نمايد مردم ما را غنى و بىنياز

سير دارنده فراوان ، پاك و نيكو ، خوشگوار * صاف و كامل بس مبارك با نزاكت بهره‌دار

تا گياهانرا به آسانى بجنباند ز خاك * سبز و خرّم سازد اوراق نبات و برگ تاك

كلّ اشجار و گياهانرا نشاند بر ثمر * ( بهره‌ور گردانى آخر مردمان در بدر )

تا رها سازى ز بدبختى عباد ناتوان * نعمت افزون‌تر نمائى اى خداى مهربان

اللّهم سقيا منك تعشب بها نجادنا . . .

امام عليه السلام در اين قسمت استسقاء ، از خداوند ، باران رحمت فراگير مىخواهد تا همه جا را به زير پوشش خود در آورد و فراز و نشيب زمين را سيراب نموده و درختان و گياهانرا ببار بنشاند تا استفاده آن تامّه و عامّه باشد .

( 8 ) طالب آب گوارائيم از تو اى إله * تا بلنديها شود سرسبز و خرّم از گياه

نهرها جارى شود از آب باران در نشيب * تا بدانجا كه نگردد جائى از آن بىنصيب

( 1 ) لاغر