نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٤

خطبهء 113 در امر به تقوا و پرهيزگارى و مذمّت از دنياى دنيّه و دورى از آن و ترغيب به آخرت

باشيد .

( 21 ) پس به اعمال نكو تعجيل مبرم لازم است * ( پشت عمر چند روزى مرگ قاهر حاكم است )

بر حذر بايد ز مرگ ناگهانى بر حذر * ( بر سراغ هر كسى خواهد رسيدن بىخبر )

هيچ اميد و چاره‌اى بر بازگشت عمر نيست * ( آنكه بر اين كار ناممكن وسيلت يافت كيست ؟ )

پس نباشد عمر را امكان رجعت بر كسى * نى چنان كه رجعت روزيست ممكن بر كسى

فوت گردد گر ز رزق و روزى امروز كس * بر زيادت هست فردا احتمال بيش و بس

رفت اگر ديروز از عمر شريف آدمى * ديگر از آن رفته هرگز بر نگردد يكدمى

سعدى عليه الرحمة يكى از مصاديق اين فرمايش على عليه السلام را چنين بشعر در آورده است كه مىخوانيم .

سعديا دى رفت و فردا همچنان معلوم نيست * در ميان اين و آن فرصت شمار امروز را

( 22 ) پس اميد آدمى هر لحظه با آينده است * ( كز ره امّيد بر آيندهء خود زنده است )

ليك نوميدى هميشه با گذشت عمر باد * ( كس نمىگردد بعمر فوت گشته هيچ شاد )

( آل عمران در صد و دو اينچنين دارد بيان * ( معتقد بر اين بيان حقّ ، باشد در امان )

( فاتّقوا اللّه الّذى انتم اليه ترجعون * برنيايد مرگتان الّا و انتم مسلمون )

( يا بتعبير دگر تقوا اميد آدميست * ارزش يك لحظه پيش مرد هشيار عالميست )

ازدياد رزق را امّيد بسيار است و بس * ليك ( ناهى ) عمر رفته بر نگردد هيچ كس

عليك افضل الصّلوات يا امير المؤمنين پايان خطبهء 113