نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٢

خطبهء 113 در امر به تقوا و پرهيزگارى و مذمّت از دنياى دنيّه و دورى از آن و ترغيب به آخرت

( 14 ) اى شگفتا چيست آنچه دل فريبد رنگ آن * شادى آن مىفريبد مردمان را همچنان

باز دارد صاحب خود را ز طاعت بر خدا * ( تشنگى مىآورد هم سيرى آن در قفا )

سايهء آن موجب گرماى سخت اخروى است * ( عشوهء آن باعث تشديد جرم و كجروى است )

مرگ دامنگير را مقهور باشد هر كسى * عمر مفقود و گذشته بر نيايد بر كسى

( 15 ) سبحان اللّه ، چه بسيار نزديك است زنده بمرده ، براى ملحق شدن به او ، و چه بسيار دور است مرده از زنده براى جدائى هميشگى از او

زنده بر مرده چه نزديك است و اقرب در لحاق « 1 » * مرده از زنده چه دور است از لحاظ افتراق

( دير يا زود هر كسى خواهد چشيدن مرگ را * خواهد امد صرصر آبان و آذر برگ را )

كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ * هر نفسى چشندهء شربت مرگ است و انّه ليس شىء بشرّ من الشرّ الّا عقابه . . . نيست چيزى بدتر از بدى مگر كيفرش

( 16 ) نيست چيزى بدتر از شر جز عقاب و كيفرش * ( هر كه داند ايزد دانا معين و ياورش )

نيست چيزى بهتر از نيكى و احسان همچنان * غير از اينكه گشته پاداشى مشخّص بهر آن

( 17 ) رسم آن باشد كه ما را هر متاعى در جهان * در شنيدن اعظم و اولىتر آيد از عيان

ليك عقبى را عيان نيكوتر آيد از سماع * اين ندا را گر نمايد گوش معنى استماع

از نهانىها شنيدن باد كافى اختبار « 2 » * از زبان حضرت محمود و الا اعتبار

( 18 ) پس بدانيد آنچه كم باشد شما را زين جهان * ليك افزونى بود روز قيامت در توان

( 1 ) ملحق شدن ( 2 ) با خبر شدن