نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣١

خطبهء 113 در امر به تقوا و پرهيزگارى و مذمّت از دنياى دنيّه و دورى از آن و ترغيب به آخرت

تير مرگش را زند بر زنده تا بيجان كند * تير گمراهى بصالح تا كه بىايمان كند

تير بيمارى همى بر جان سالم مىزند * ( اين زدنها كار او باشد كه دائم مىزند )

آكلى كه واژهء اشباع در آن مبهم است * شاربى كه تشنگى بر آن هميشه ملزم است

و من العناء انّ المرء يجمع مالا لا يأكل . . .

( 11 ) و از جمله اسباب رنج اين دنيا آنست كه مرد ، جمع مىكند و نمىخورد و بنا مىكند و ساكن نمىشود .

جمله از اسباب رنج اين جهان بىوفا * آن بود كه مرد مىسازد براى خود بنا

همچنان اندوخت مالى از حلال و دستبرد * ليك آن شد كه دگر در آن نماند و ز آن نخورد

پس فرود آورده شد بر قبر ، جاى بازداشت * حال آنكه خانه و مال و بنا را جا گذاشت

و از جمله اسباب تغيير حالات دنيا آنست كه مىبينى بعضى را كه به فقر و ناتوانى او رحم مىكنند ولى بعدا با تغيير احوال ، به توانگرى او غبطهء مىخورند و ديگرى كه بتوانگرى او حسرت مىخورند و اكنون رحمتش مىكنند .

( 12 ) پاره‌اى ديگر ز وضع گيتى ناپايدار * آن بود كه نيست آن را در صداقت اعتبار

آنكه او را رحم مىكردند مردم اين و آن * ليك مغبوط « 1 » است اكنون در منال و در توان

وانكه بر او غبطه مىخوردند مردم روز و شب * ليك مرحوم است امروز اوفتاده در تعب

( نيست اين بيچارگى او را جز اينكه نعمتى * از كفش بيرون شده ، جايش نشسته نقمتى )

( 13 ) جمله‌اى ديگر ز عبرتهاى دهر كهنه كار * ( آن بود كه شرح آن را مىنمايم آشكار )

گاه مىبينى كه مردى آرزو را مشرف است * غافل از اينكه مر او را مرگ قاهر واقف است

مرگ او را برد و هرگز آرزو حاصل نشد * پس مؤمّل آرزوى خويش را نايل نشد

( 1 ) آنكه او غطبه مىخورند