نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٠

خطبهء 113 در امر به تقوا و پرهيزگارى و مذمّت از دنياى دنيّه و دورى از آن و ترغيب به آخرت

داعيش دعوت نمود و واعيش « 1 » بر گوش كرد * ( رستگار آمد كسى كه اين ندا را گوش كرد )

( اى بندگان خدا )

( 9 ) من شما را جانب تقوا ، هدايت مىكنم * از دل و جان رهنمائى و حمايت مىكنم

در مسلمانى شما را باز دارد از حرام * ( گر شما را بود لختى اعتناء و اهتمام )

مىكند در قلب مؤمن خوف و دهشت برقرار * از عذاب دوزخ و توقيف سخت كردگار

تا نگه مىدارد او را تشنه كام و روزه‌دار * در دل شب‌هاى تيره ساهر و شب زنده‌دار

( بهر كسب آخرت رنج و عنا بايد كشيد ) * راحت اخراى برنج اين جهان بايد خريد

تشنه كامى از صيام ماه پنجم امر داد * مىكشد دنبال خود سير آبى يوم التّناد

( پس مؤمنان و دوستان خدا راحت اخروى را با رنج دنيا و سيرابى روز قيامت را با تشنگى روزه در ماه مبارك رمضان و روزه‌هاى مستحبّى عوض كردند و مرگ را نزديك دانسته باعمال نيكو شتافتند )

فرد مؤمن مرگ را نزديك‌تر پنداشته * آرزوها را همى دور و دروغ انگاشته

روى نيكىها فزوده بر عمل بشتافته * آنچنان گوئى كه مرگ سرخ او را يافته

پس جهان ، جاى فنا و جايگاه عبرت است * جاى تحويل و تحوّل ، جاى رنج و عسرت « 2 » است

( 10 ) و از جمله اسباب فناى اين دنيا آنست كه تيرهاى خود را بكمان گذاشته و بسوى ما مىكشد در حالى كه تيرى از آنها بخطا نمىرود و هدر نمىگردد

تيرهاى مهلكش را بر كمان بگذاشته * بىدرنگ و بىمحابا قصد ما را برداشته

هيچ تيرى از كمان آن نرفته بر خطا * زخم‌هاى تير آن باشد هميشه بىدوا

( 1 ) گوش كننده ( 2 ) سختى