نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٩

خطبهء 113 در امر به تقوا و پرهيزگارى و مذمّت از دنياى دنيّه و دورى از آن و ترغيب به آخرت

( 5 ) مؤمنان صادقيم همواره بر آن كردگار * چون كى كه ناظر احوال غيب است آشكار

وعده‌هائى كه به او داده خداى مهربان * از قبيل دوزخ و نار و بهشت جاودان

مثل اينكه ديده و بر وضع آنها واقف است * ( بر بهشت اميّدوار و از جهنّم خائف است )

آن چنان مؤمن كه شكّ و شرك را از خود زدود * از يقين آب عمل خورد و به طاعت ره گشود

( 6 ) هم گواهى مىدهيم اينكه جز او معبود نيست * ( خالق كلّ جهان هر آنچه بود و بودنىست )

همچو خلقت را عصاره عبد ايزد مصطفا * بندهء مخلص براى اوست و ختم الانبياء

اين شهادتها اگر از روى صدق نيّت است * ( بهر تثبيت عملها در كمال قدرت است )

قول و كردار نكو را اوج بخشد هر زمان * ( تا قبولاند عمل را ، بر خداى مهربان )

اين گواهىها اگر در كفّه‌اى شد برقرار * گر سبك گويند ، ( در منطق ندارد اعتبار )

ورنه بردارند سنگينى برايش ناسزاست * پس ، عمل‌ها بىشهادت ، بىثبات و بىبهاست

( بنده را اعمال شايان بىشهادت باطل است * ور شهادت روى كار آيد بعزّت نائل است )

اوصيكم عباد اللّه بتقوى اللّه الّتى هى الزّاد . . . شما را بتقوا و ترس از خدا سفارش مىكنم

( 7 ) بندگانا : بر شما تقوا سفارش مىكنم * ( شيوهء خوشبختى و ايمان نگارش مىكنم )

آنچنان تقوا كه استمرار زاد و توشه است * ( از سعادتها و عزّتها سراسر خوشه است )

بهر دارنده پناه و بهر پوينده معاذ « 1 » * بهر جوينده نجاح « 2 » و بهر يابنده ملاذ « 3 »

مىشود بر صاحبان خود پناه و رهنما * ( تكيه گاهى در عنا و پايگاهى در بلا )

بهترين دعوت كننده گشت و داعى بر انام * افضل مردم ز روى استجابت برد گام

( 8 ) ( داعى مردم ، رسول حقّ و ختم الانبياست * درك دارنده ، ابو الاطهار ، علىّ المرتضاست )

( 1 ) پناهگاه ( 2 ) رستگارى ( 3 ) مأمن