نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٨

خطبهء 113 در امر به تقوا و پرهيزگارى و مذمّت از دنياى دنيّه و دورى از آن و ترغيب به آخرت

( 1 ) حمد مخصوص خداوند رئوف و مهربان * آن خداوندى كه تعديل آفريده در جهان

در مشيّت ، حمد را پيوند داده بر نعم * آنچنانكه نعمتش را كرد شكرش در بهم

در ازاء نعمتى حمدى معيّن كرده است * شكر را بر كثرت نعمت ، مدوّن كرده است

حمد مىگوئيم او را در بهاى نعمتش * آنچنانكه حمد مىگوئيم بهر نقمتش

( 2 ) حمد مىگوئيم او را صادقانه در رخاء * در قيامت موجب عفو و مزيدت در عطاء )

( حمد در وقت بلا اولىتر آيد از رخا * همچنانكه شاكرانيم و ثناگو در بلاء )

( 3 ) يارى و امداد از او جوئيم بر اين نفس كند * چون سزاوار است او را در عبادت دست تند

تا كند دريافت آنچه از خداى حىّ شد * محو دارد در دل خود زانچهه از آن نهى شد

( 4 ) همچنان توفيق مىخواهيم ، از آن بارگاه * زان كسى كه علم او دارد احاطه بر گناه

آن چنان علمى كه هرگز قاصر و كوتاه نيست * ( هيچ علمى را به اين علم مقدّس راه نيست )

در كتاب او مدوّن امر و نهى بندگان * ( مبلغ ايمان و كفر رفته‌گان ، آينده‌گان )

( آن همانا لوح محفوظ است و حفظش با خداست * بر چنين كشتى خداوند توانا ناخداست )

( جملهء اعمال را در آن مصوّر كرده‌اند * از صغيره تا كبيره ثبت و اظهر كرده‌اند )

( هيچ يك از جزئى و كلّى نيفتاد از قلم * مال هر كس درج گشته از وضيع و محتشم )

در اين قسمت ، امام ( ع ) گرويدن خود را مانند گرويدن كسى مىداند كه سكرات مرگ و سئوال قبر و بهشت و جهنّم را آشكارا مىبيند .