نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٧
خطبهء 112 از سخنان آنحضرت در مذمّت دنيا و ترغيب آخرت
در تناصح « 1 » كاهليد و در تباذل « 2 » بىخيال * ( در نياز و احتياج از هم نمىگيريد حال )
در مودّت كاذبيد و در محبّت بىثبات * بخششى بر هم نداريد و روند التفات
بر شما چه شده آنگه كه از دنيا اندكى مىيابيد شاد مىشويد در حالى كه از بسيارى آخرت كه از دست داده‌ايد هرگز اندوهگين نمىباشيد .
( 10 ) شاد مىگرديد اگر يابيد مالى اندكى * از متاع دهر فانى از شماها هر يكى
ليك محزون نيستيد از اينكه از كف مىدهيد * نعمت عظمى كه قرآن داده است آن را نويد
از جهان گر رفتتان مال قليلى ز اختيار * انعكاسش را پذيرد چشم و رخسار آشكار
سوء تأثيرش همى مشهود گردد در عمل * صبرتان در اين دگرگونى نشيند در خلل
گو كه دنيا جايگاه جاودانى بر شماست * گو كه آن بازرق و برق و نعمتش بىانتهاست
( 11 ) هيچ كس عيب كسى را مىنگويد روبرو * جز كه مىترسد كه گويد در مقابل عيب او
( پس اگر از عيب گفتن مىنمائيد امتناع * باك از اين باشد كه خواهيد عيب خود را استماع )
( با رضاى حق نباشد حفظ عيب همدگر * بلكه هست از ترس افشاى عيوب يكدگر )
از اين جهت عيوب يكديگر را براى اصلاح و خير خواهى نمىگوئيد بلكه در غياب همديگر براى توسعهء فساد افشاء مىنمائيد
( 12 ) پس رفيق واقعى گشتيد و يار مهربان * بهر حبّ اين جهان پست و طرد دين‌تان
دين‌تان باشد بسان لقعه‌هائى « 3 » در زبان * ( آنچه مىگوئيد در باطن نداريد ائتمان )
( 13 ) خطّ مشى زشت‌تان ماند كسى را در عمل * كو نيفزوده به دار جاودانش بر عمل
تا كه از خود سيّد و مخدوم راضى كرده است * خويشتن را ليك چون ( ناهى ) ز خاطر برده است
پايان خطبهء 112
( 1 ) به يكديگر پند دادن ( 2 ) بهم بذل كردن ( 3 ) ليسيدن