نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٥

خطبهء 112 از سخنان آنحضرت در مذمّت دنيا و ترغيب آخرت

( 1 ) من شما را دارم از دنياى فانى بر حذر * چون شما را نيست هرگز جايگاه و مستقر

نيست جاى پايدارى و مكان عيش و نوش * ( مصطلح گشته است در آن امتزاج نيش و نوش )

خويش را آراسته با صد فريب و رنگ و بوى * ( خلق را نيرنگ داده اين عروس زشت خوى )

( 2 ) پيش يزدان خانه‌اى باشد بغايت در زوال * زين جهت آميخت آن را از حرام و از حلال

نيكيش را داده با زشت و بدىها اختلاط * حلوتش « 1 » را همچنان با تلخ و تندى ارتباط

زندگانى را در آن با مرگ و مير آلوده است * ( نوش آن را با ولوج نيش‌ها بر بوده است )

( براى بىاعتبارى دنيا اين دليل كافيست كه خداوند آن را بسلسلهء جليلهء انبياء و اولياء كه اعاظم بندگان او مىباشند گوارا و نوشين نساخته است )

( 3 ) بارى سبحان نكرد آن را براى اولياء * صاف و نوشين و گوارا خوشگوار و دلگشا

دشمنانش را ولى از آن نموده بهره‌ور * بخل‌شان هرگز نكرد آن كردگار دادگر

( از همين جا خوارى دنيا بواضح برملاست * كاشقيا در ناز و نعمت ، اوليا اندر بلاست )

اين يكى بر غدر آن باشد دليل دلپسند * كز احّبا باز گيرند و به اعداء بسپرند

( 4 ) خير و نيكوئى آن خيلى قليل و ساده است * شرّ آن ليكن براى توده‌ها آماده است

جمع و گرد آورده‌هايش جمله از كف رفتنى است * دولت و ملكش سراسر محو و فانى گشتنى است

( پس نخواهد داشت اهل هوش بر آن اعتماد * دل نخواهد بست حتما صاحبان اعتقاد )

( 5 ) پس چه نيكى در سرائى كه خم است و منهزم * همچو دار پى فرو افتاده گشته منهدم

( 1 ) شيرينى