نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٢

خطبهء 110 از سخنان آن حضرت عليه السّلام در مذّمت دنيا و دورى از آن

و اميدى بكمك و همراهيشان نيست . هوشياران بايد از اين صحنه‌هاى عبرت انگيز عبرت بگيرند .

( 26 ) از غم و اندوه‌شان فردى ندارد غصّه‌اى * همچنانكه نيست از امداد آنها قصّه‌اى

( آن زمانكه چشم بستند و دل و جان باختند ) * سطح خاكى را به زير آن مبدّل ساختند

قرب را دادند و غربت را نمودند اختيار * نور را دادند و ظلمت را نمودند اختيار

رايگان دادند از دست آن فراخى بر ضياق * هستى خود را بريدند اضطرارا از وثاق

تا فراخ دهر را دادند قعر گور تنگ * كوچ كردند از جهان ، با دست خالى بىدرنگ

( 27 ) داخل خاك آمدند آخر بدون زاد و برگ * چنگ زد بر جان آنها قاهرانه دست مرگ

عاقبت رفتند عريان و پريشان بىامان * آنچنان كه آمدند از آن برهنه بر جهان

شاهد بسيار معتبر اين بيت شعر ، آيهء 104 سورهء انبياء مىباشد . كَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ

آنچنانكه از عدم انشاء نموديم آدمى * اصل اوّل باز گردانيم او را در دمى

آمدى از نيستى ، آخر همانا نيستى * ( ناهيا ) در اين فضاى بىنهايت كيستى ؟

پايان خطبهء 110