نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٧

خطبهء 110 از سخنان آن حضرت عليه السّلام در مذّمت دنيا و دورى از آن

( 1 ) در قبال حمد يزدان و درود مصطفى ( ص ) * بر حذر دارم شما را از جهان بىوفا

آن جهانيكه بسى شيرين‌تر آيد در مذاق * ( بهر دنيا دوستان و بهر اهل افتراق )

آن جهانى كه به ظاهر سبز و خرّم باد بس * در نگاه مردم دنياپرست و بوالهوس

آنكه محفوف « 1 » است با اميال زشت و باطله * ( وانكه مقرون است با آمال خشك و عاطله « 2 » )

آن كه اظهار محبّت مىنمايد بىدليل * ( بر شگفتى مىكشد جويندگان را در سبيل )

خويش را با آرزوهاى دراز آراسته * ( عقل نادان را بدين منوال از او كاسته )

( 2 ) شادى آن مىنباشد مستدام و پايدار * ايمنى هرگز نبايد داشت از آن انتظار

آنكه غرّار « 3 » است و ضرّار « 4 » و دنى و گول زن * ( مىفريبد اهل خود را آن عجوزه ، پيرزن )

مىدهد تغيير در احوال هر كس هر زمان * ( مىكند گاهى غنى را يك فقير ناتوان )

گاه سالم را مبدّل مىنمايد بر سقيم * ( گاه فرزندى به دنيا مىكشاند از عقيم )

( 3 ) پس چنين دنيا كه وضعش روشن است و بر ملا * نوبهار زندگى را هم رساند انتهاء

آرزوى اهل رغبت كه به ظاهر چون گل است * ( بهر خشكانيدن اين گل يگانه عامل است )

دليل اين فرمايش مولا در سورهء كهف آيهء 45 كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ . . . يعنى مثل دنيا مانند گياه زمين كه بآبى كه از آسمان فرستاديم آميخته شد ، پس روز ديگر آن گياه خشك گرديد بقسمى كه بادها آن را پراكنده ساخت .

( 1 ) پيچيده ( 2 ) مهمل ( 3 ) فريبنده ( 4 ) زيان رساننده