نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٤

خطبهء 108

( 26 ) اهل طاعت را كشاند بر جوار رحمتش * غرق الطافش نمايد در حريم نعمتش

جنت عظمى كند بذل و سرير سلطنت * مىكند غرق كمالات و غريق مغفرت

جنتى كه داخلين باشند در آن ماندگار * ( كهنگى بر آن نمى بخشد گذشت روزگار )

غم به ايشان رو نيآرد جاودانه زنده اند * ( بر حرير و تاج و ديهيم شرف بالنده اند

دل زترس و خوف و بيمارى و ذلت كنده اند * از غم تغيير حال و ابتلاء آسوده اند

از خطرها بى غمند و از سفرها ايمنند * ( از غبار و زنگ تهمت ها منزه دامنند )

و اما المعصية فانزلهم شر دار . . . اهل معصيت در پست ترين خانه جاى دهند . و اما نگرشى از ديدگاه عبرت به دورنماى وحشت انگيز اهل معصيت كه چگونه كيفر مى شوند .

( 27 ) ليك اهل معصيت را زشت باشد جايگاه * ( وانگهى باشند در روز قيامت روسياه )

دست آنها را به گردن سخت بندد دست حق * ( بر عقوبتها همى باشند ايشان مستحق )

موى پيشانى قرين پاى ايشان مى كنند * بهرشان پيراهنى در تن زقطران مى كنند

( 28 ) ماندگارانند ايشان در غذابى جانگداز * اندرون خانه اى كه يا بى از آن نيست باز

در دل نازى كه غوغائيست در آن از صدا * ميكشد با صوت دردآور زبانه بر هوا

مگدازد جان و تن را با صدائى هولناك * ( دمبدم ، هر لحظه افزون مى نمايد بر هلاك )

( 29 ) ساكنش را نيست ممكن باب و راهى بر فراز * بر نجات او نمى باشد اميد و انتظار

از سير آن قبول فديه باشد بس محال * برگسست بندهايش نيست راه احتمال

مدتى بر آن نباشد تا بيابد انتهاء * ساكن آن را نزيبد جاى امن و ملتجا

( اى خدا بر تو از آن آتش پناه آورده ايم * ما مسلمانيم و مولا را گواه آورده ايم )

( رحمت تو سبقت آورده بخشمت از ازل * بازكردى روى ما ابواب رحمت از ازل )

اين قسمت از همان خطبه است ( در وصف پيغمبر اكرم ( ص ) و اوليا و اوصياء آن