نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٢

خطبهء 108

( 26 ) اهل طاعت را كشاند بر جوار رحمتش * غرق الطافش نمايد در حريم نعمتش

جنّت عظمى كند بذل و سرير سلطنت * مىكند غرق كمالات و غريق مغفرت

جنّتى كه داخلين باشند در آن ماندگار * ( كهنگى بر آن نمىبخشد گذشت روزگار )

غم به ايشان رو نيآرد جاودانه زنده‌اند * ( بر حرير و تاج و ديهيم شرف بالنده‌اند )

دل ز ترس و خوف و بيمارى و ذلّت كنده‌اند * از غم تغيير حال و ابتلاء آسوده‌اند

از خطرها بىغمند و از سفرها ايمنند * ( از غبار و زنگ تهمت‌ها منزّه دامنند )

و امّا المعصية فانزلهم شرّ دار . . . اهل معصيت در پست‌ترين خانه جاى دهند . و امّا نگرشى از ديدگاه عبرت به دور نماى وحشت انگيز اهل معصيت كه چگونه كيفر مىشوند .

( 27 ) ليك اهل معصيت را زشت باشد جايگاه * ( وانگهى باشند در روز قيامت روسياه )

دست آنها را به گردن سخت بندد دست حق * ( بر عقوبتها همى باشند ايشان مستحق )

موى پيشانى قرين پاى ايشان مىكنند * بهرشان پيراهنى در تن ز قطران مىكنند

( 28 ) ماندگارانند ايشان در عذابى جانگداز * اندرون خانه‌اى كه بابى از آن نيست باز

در دل نارى كه غوغائيست در آن از صدا * ميكشد با صوت دردآور زبانه بر هوا

مگدازد جان و تن را با صدائى هولناك * ( دمبدم ، هر لحظه افزون مىنمايد بر هلاك )

( 29 ) ساكنش را نيست ممكن باب و راهى بر فرار * بر نجات او نمىباشد اميد و انتظار

از اسير آن قبول فديه باشد بس محال * برگسست بندهايش نيست راه احتمال

( 30 ) مدّتى بر آن نباشد تا بيابد انتهاء * ساكن آن را نزيبد جاى امن و ملتجا

( اى خدا بر تو از آن آتش پناه آورده‌ايم * ما مسلمانيم و مولا را گواه آورده‌ايم )

( رحمت تو سبقت آورده بخشمت از ازل * باز كردى روى ما ابواب رحمت از ازل )

اين قسمت از همان خطبه است ( در وصف پيغمبر اكرم ( ص ) و اوليا و اوصياء آن