نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١١

خطبهء 108

حتّى اذا بلغ الكتاب اجله . . . تا سر آيد آن وقتى كه خدا براى مردم تعيين فرموده است ( مشيّت پروردگار و گردش روزگار تا سحرگاه روز شمار ادامه خواهد يافت و از نسلى به نسلى ديگر احاطه خواهد داشت تا همه آزمايش شوند و جايگاه خود را دريابند ) .

( 22 ) راز توليد و اماته « 1 » از امور سر مديست * تا سرايد آن چنان وقتى كه مشى ايزديست

عالم تقدير تا پايان گرفته سر رسد * آخرين بر اولين پيوند گشته در رسد

تا دوام عمرها اتمام يابد يك سره * مردگان بيرون شوند از هر مزار و مقبره

امر يزدان صادر آيد بر حيات مردگان * ( بر دل خاك سياه قبر ، قامت بردگان )

( 23 ) آسمان را آن زمان از هم شكافد همچو ميغ * بر تحرّك مىكشد با امر قاطع بىدريغ

ارض را با يك اشارت در تزلزل آورد * امر ( كن ) صادر نموده بر تبدّل آورد

كوه‌هاى ارض را يكباره از جا مىكند * بعض آنها را به روى بعض ديگر مىزند

پاره‌اى از هيبت و خوف خداى منتقم * بعض ديگر را نمايد پايمال و منهدم

( 24 ) مردمان را از مغاك قبر خارج مىكند * بين‌شان تجديد خلقت ، گرم و رائج مىكند

جزو شانرا جمع دارد آنگه از خاك اندرون * مرد و زن - شاه و گدا - هر آنچه باشد در درون

وانگه از افعال و اعمال نهانى پرسش است * در ميان ، قوميست مؤمن ، قوم ديگر سركش است

( 25 ) مردمانرا مىنمايد بر دو دسته منقسم * بر گروهى منعم است و از گروهى منتقم

( بر گروهى مهربان باشد كه فرمان برده‌اند * و ز گروهى انتقام آرد كه عصيان كرده‌اند )

نگرشى بر احوال اين دو گروه ( فرقتين ) كه بر يكى انعام دهند و از ديگرى انتقام كشند كه آن يكى در دنيا مطيع و فرمانبردار بوده و اين يكى عناد و نافرمانى كرده .

( 1 ) ميراندن