نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٠

خطبهء 108

مىشود بيميل بر آنچه زمان زندگى * مىنمود از روى استظهار بر آن بندگى

آرزو مىكرد كاى كاش اينهمه اموال او * مال حاسد بود و رشك‌آور ، نه اينكه مال او

آن كسى كه غبطه در دل داشت او را در مقام * كاش او را مىنشانيدند جايش بر مقام

( 19 ) پس در او آثار مرگ هر لحظه افزون مىشود * تا كه جسمش چون زبان از كار بيرون مىشود

مانده اكنون ساكت و خاموش بين اهلبيت * ( راز مىگويد به نرمى در خيال ، از باب ليت « 1 » )

ديگر از كار اوفتاده گوشها همچون زبان * قدرت و يارا ندارد بر شنيدن يا بيان

مىگشايد چشم خود را از طريق انتظار * بيند و امّا ندارد بر شنيدن اختيار

( لحظه لحظه بيشتر گردد هجوم موج مرگ * تا كه باغ عمر او يابد بلائى چون تگرگ )

شدّت آثار مرگ هر لحظه يابد ازدياد * تا بدين سان بر حريم چشم يابد امتداد

آن زمان ديگر دو چشم او زديدن خامش است * آنچنان كه گوش‌هايش از شنيدن خامش است

خارج آيد جان وى از تن بيفتد از نفس * ( آن چنان كه خارج آيد مرغ مألوف از قفس )

( 20 ) گشته اكنون جيفه‌اى در بين اهلبيت خويش * ( نيست پيش خانمان خويش جز يك لاشه بيش )

اهل بيت از رؤيت او خوف و وحشت مىكنند * دور و نزديك و زن و فرزند دهشت مىكنند

اهلبيت از وى تبرّى مىكنند و اجتناب * مىكنند اسباب دفنش را فراهم با شتاب

آن چنان است كه نه باكى « 2 » را رفاقت مىكند * نى براى داعى و خواننده پاسخ مىدهد .

( 21 ) حمل گرديد و پس از آن در محطّى جا گرفت * در مزارى كه وجودش را ز سر تا پا گرفت

دفن كردندش گروه مردمى در آن محلّ * تا سپردند اندر آن تاريكخانه بر عمل

ترك ديدارش نمودند و بپايان در رسيد * عمر محبوب و گران ، هر آرزو و هر اميد

( امام عليه السلام در اين قسمت بازگشت خلايق را در قيامت شرح مىفرمايد )

( 1 ) اى كاش ( 2 ) گريه كننده