نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٤

خطبهء 108

بلكه بودى در مقام خويش پيش از واصفين * ( داشتى در عالم فوق از ملائك عاكفين )

( 4 ) بر نياوردى خلائق را ترست بر وجود * ( خوف تنهائى ترا امكان ندارد در خلود )

خلق را انشاء نكردى بهر سود و انتفاع * همچو آنها را نبود از امر ، حقّ امتناع

( 5 ) هر كه را كردى طلب از تو نبوده در سبق * ( چون تو باشى آفرينش را به پيشى مستحق )

گر كسى را اخذ كردى نيست راهش بر فرار * ( ور كسى را از توان بردى بيففتند از قرار )

سلطنت را از تو بر نقصان نگيرد هيچكس * گر شود عاصى و نافرمان و مرد بوالهوس

همچنان بر ملك تو افزون نخواهد كرد هيچ * آن كسى كه بود از فرمان و امرت سرنپيچ

گر كسى راضى نباشد بر قضايت ( گو بمير ) * چون ندارد قدرت ترجيع امرت از مسير

هيچ صاحب قدرتى از تو نباشد بىنياز * گر چه بر گرداند از فرمان و امرت روى ، باز

( وقت روگردانى از تو بر تو دارد احتياج * گر چه سلطان زمان است و امير تخت و تاج )

كلّ سرّ عندك علانية . . . هر پنهانى پيش تو آشكار است على عليه السلام در اين قسمت از خطبه ، چشم اندازى ديگر از عظمت كبريائى را تصوير فرموده و عقل‌ها را به آن هستى لا يتناهى معطوف داشته است .

( 6 ) كلّ اسرار جهان ، در پيش رويت ظاهر است * كلّ آنچه غيب و ناپيداست بر تو باهر « 1 » است

( در حضورت ظاهر و پنهان و سرّ و آشكار * جمله يكسانند اى ارض و سما را كردگار )

( 7 ) هستيت را نيست هرگز اختتام و انتهاء * پس تو خود هستى براى جمله هستى منتهى « 2 »

نيست از امرت برايا « 3 » را گزيرى يا گريز * ( ز ابتداى آفرينش تا بروز رستخيز )

مرجع هر چيز باشى و محلّ بازگشت * ( از تو بايد جست ما را سرنوشت و سرگذشت )

از عذاب تو گريزى نيست الّا رحمتت * ( از عقاب تو گزيرى نيست الّا رأفتت )

( 1 ) روشن و واضح ( 2 ) پايان هر كار ( 3 ) مردم