نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠١

و امّا . . . تند باد حوادث و طوفان دگرگونى در فراز مردم آخر الزّمان

( پاى گيرند آشكار انديشه‌هاى پست و زشت * صاحب انديشه باشند اشقياى بدكنشت )

اختناق و جهل باشد بر ستور خود سوار * باطل عاطل شود در جايگاهش برقرار

بنيهء طغيان و فتنه سخت مستحكم شود * دعوت دعوت كننده در طريقت كم شود

حمله گيرد بهر خونريزى زمان و روزگار * چون هجوم آوردن ببر و غضنفر بر شكار

اشتر ديوانهء انديشه‌هاى نابجا * آيد آخر در پى خواب و خموشى بر صدا

( 16 ) در معاصى مردمان با هم برادر مىشوند * ليك در تكليف و دين از هم مكدّر مىشوند

دوست مىگردند با هم ، در دروغ و افتراء * منزجر گردند امّا ، در صداقت بر ملا

خصم نيكان ميشوند و دوستار عاصيان * سنگدل باشند و در معناى ثانى قاسيان

گر چنين ايّام را دارد ابوى روزگار * مىشود فرزند ، او را در ادب ناسازگار

مىرساند غصّه و غم را پى غم بر پدر * مىفزايد بهر او در زندگانى دردسر

كمتر آيد آنزمان باران رحمت بر انام * ( برزگر را زخم زحمتها نيابد التيام )

آنزمان يابد فزونى مردمان بوالهوس * ليك نيكان را نباشد آن فزونى دسترس

( در اين قسمت از خطبه ، على عليه السلام در مرآت عصر خود چهرهء مردمان آخر الزّمان را بوضوح مشاهده مىفرمايد .

( 17 ) خواند اهل آنزمان را صادقانه فى المثل * در صحارى همچو گرگان درنده در عمل

پادشاهان و ملوكش را سباع تند خو * ( در درون سينه پنهان ديوهاى فتنه‌جو )

ملّت عادى ضعيف و طعمه‌هاى اقوياء * ( اهل فقر و ناتوانى در فشار اغنياء

در افول آيد فروغ نجم صدق و راستى * رونق بازار مىگرد ، دروغ و كاستى

مصطلح گردد مودّت بين مردم با زبان * دشمنى در قلبها غوغا نمايد در نهان

فسق را دانند آن عصر افتخارى بر نسب * پاكدامانى و عفّت از امورى بو العجب

آنزمان وارون شود اسلام چو وارون پوستين * ( گوشه گير و منزوى گردد رجال راستين )