نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٤

خطبهء 106 از سخنان آن حضرت در يكى از روزهاى صفّين ( براى سرزنش اصحاب خود پس از شكست و فرار از لشكر شام و برگشتن و فتح نمودن آنان )

مثل اشترهاى تشنه ، در مسير آبگاه * آن زمان كه منع مىگردند از آن بين راه

تا كه افتادند طىّ ازدحامى رويهم * دمبدم مقهورتر گشتند هر دم هر قدم

گر شكست آمد ميان ( ناهى ) نباشى نااميد * نااميدىها بسا باشند توأم با اميد

پايان خطبه 106