نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩

خطبهء اوّل

زين جهت پيغمبر ما روح ما او را فدا * اين چنين فرموده من باب مديحه بر خدا

( من كجا و مر ترا وصف و ثنا گفتن كجا * خود ببايد بهر خود باشى ثناگو اى خدا )

فرقه‌اى كه در شمارش اسب سبقت رانده‌اند * از شمار نعمت او جملگى وامانده‌اند

سورهء مشهور ابراهيم ، گفته آشكار * ان تعدّا نعمت اللّه ، آيهء سى و چهار

كوشش كوششگران محكوم باشد برزوال * در اداى حقّ نعمت ، بر خداى ذو الجلال

بهترين راه اداى شكر مطلق آن بود * كاعتراف بنده ، يزدان را زراه جان بود

( 2 ) آن خداوندى كه در او صاحبان عقل و هوش * از شناسائى فرو ماندند و حيران ، يا خموش

در دل درياى ذاتش فكر غوّاص خرد * با پريشانى و رسوائى بگرداب اوفتد

( بهر ممكن ، نيست ممكن درك ذات پاك او * بعد كمتر دارد ، از ممكن بواجب جستجو )

سخن ، همچنان در رابطه با عظمت خداوند است كه هيچ صفتى زائد بر ذات ندارد كه محدود شود و نه او را صفتى است كه در آن مقيّد باشد .

( 3 ) انتهائى نيست هرگز بر صفات و ذات او * ( جنّ و انسان و ملك هستند جمله مات او )

چون براى او صفات زائدى بر ذات نيست * ( اختلاف روزگار و نحوهء اوقات نيست )

بر صفات او نباشد حدّ و مرز و انتهاء * آنچنانكه بر وجودش نيست به دو و ابتداء

از صفات او يكى بر جمع ديگر چيره نيست * چونكه اندر ذات پاكش همچو انسان طيره نيست

نيست او را انقضاى وقت و گشت روزگار * تا معيّن دارد او را در ثبات و اعتبار

مدّتى بر او نباشد در دوام و اعتدال * تا كه محكومش كنند اعصار و دوران ، بر زوال

فطر الخلائق بقدرته و نشر الرّياح برحمته . . .

در اين فصل بيكى از قدرت‌هاى خداوند كه انشاء خلق باشد اشارت نموده و نشر رياح را بمنزلهء نفخ صور بر آن مزيد فرمود شايد به اين منظور كه زندگى انسان ، بدون