نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٥

خطبهء 102 از خطبه‌هاى آنحضرت ( در بىوفائى دنيا )

دنيا به رهان در سر عشق ابديّت * مغبون شدهء دار ابد هيچ احد نيست

محدود بود عمر گرانمايه به ده روز * عمر ابدى ليك به احصاء « 1 » و عدد نيست

بر عالم هستى و نظامات سماوات * خلّاق ، بجز خالق يكتا و صمد نيست

و ذالك زمان لا ينجو فيه الّا . . . از خطبه‌هاى آن حضرت ( در غلبهء فتنه و فساد ، و اينكه نجات و رهائى نيست مگر براى اهل ايمان و براى مؤمنى كه گمنام و نشان است )

( 8 ) روزگارى مىرسد در زندگانى بر شما * آنچنانكه كس نمىباشد ز شرّ آن رها

جز كسى كه مؤمن است و بين مردم بىنشان * صاحب اسلام و ايمان و عقيدت در نهان

( در مجالس گر حضورى باشد او را ناگهان * توده‌اى او را نمىبيند به چشم ميهمان )

( بين مردم نيست او را گفتگوى نيك و بد ) * گر بود مفقود و غائب گو كه او لم يفتقد « 2 »

ناشناس افتاده اندر بين مردم در حضر * وقت غيبت نيست بر اقشار مردم زو خبر

( 9 ) اين چنين فرزانگان ، در شب چراغ انورند * در دل ظلمات گمراهى ، دليل و رهبرند

بين مردم ساعى و همّاز و مشّاء نيستند * عيب‌گو و عيب‌جو و محنت افزا نيستند

( مىنمايند از فساد و عيب‌گيرى امتناع * نيست در ايشان بقول ياوه گوش استماع )

زشتى مردم نمىگويند پيش اين و آن * عاقلند و هوشيار و از سفاهت در امان

پس خدا درهاى رحمت روى ايشان باز كرد * از كرم هر باب نعمت روى ايشان باز كرد

ايّها النّاس . . . . . . . . . .

( 10 ) مر شما را برهه‌اى آيد ز بطن روزگار * ( كاندران باشد شما را عرصه تنگ و كار ، زار )

دين اسلام همچو ظرفى سر به پائين مىشود * آنكه از اسلام خواهان بود غمگين مىشود

تا كه از آئين حق چيزى نماند جز نشان * همچو از قرآن نيابى جز گروهى روى خوان

پس خدا با اين طريقه آزمايش مىكند * تا بداند كه كدامين كس نيايش مىكند

( 1 ) شمارش ( 2 ) جستجو نمىشود