نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧١

خطبهء 101

مىنمايند در حالى كه گردنكشان و خود پرستان آنانرا ذليل و خوار مىپندارند و در روى زمين قدر و منزلتى ندارند . امّا در آسمانها مشهورند و مقرّبان درگاه الوهيّت مىباشند .

( 5 ) عدّه‌اى كه خود پرستانش شمرده پس و خوار * جملگى دارند با آن خود پرستان كارزار

اين فداكاران ندارند ارج « 1 » و قدرى در زمين * ليك اندر آسمان هستند قومى آمنين

در سماء معروف و در دنيا ذليل و خوار و پست * جان شيرين در قتال خود پرست و بت پرست

( 6 ) واى باشد بر تو اى بصره ، ز بطش آن سپاه * آن سپاهى كه ندارد ازدحام و گرد راه

منسجم گشته ، زخشم كردگار قادر است * بر تو اين جند الهى ظاهرانه قاهر است

ناگهان پيدا شوند ، از روى خشم و چيرگى * زين ورود ناگهانى بر تو افتد تيرگى

( با ورود آن سپاه چيره دست و تيزپا * مر ترا يكباره خواهد بود كنج انزواء )

ساكنين تو بمرگ سرخ گردد مبتلاء * جوع و قحطى آفتى باشد به ايشان جانگزا

آفتى كه زردى رخسار با آن بودنى است * طىّ آن ، مردم پريشان و هراسان بودنى است

گر گروهى گشت با تغيير نعمت روبروى * ( ناهيا ) انگيزهء آن از خود آنها بجوى

پايان خطبهء 101

( 1 ) ارزش