نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٨

خطبهء 97 از فرازهاى فرمايشات آن حضرت ( در ابتلاى مردم بظلم و ستم بنى اميّه )

( 4 ) تا بدانجا كه اگر نصرت به ايشان مىكنيد * همچنان چون نصرت عبد پريشان مىكنيد

گر يكى يارى نمايد بهر ايشان از شما * با تكاهل يارى مملوك باشد بر آقا

آنچنان كه در حضورش كار و كوشش مىكند * در غبابش ليك ، با جرأت نكوهش مىكند

( 5 ) اعظمى بين شما آنكس بود كه آنزمان * حسن ظنّش بيشتر باشد خدا را در نهان

( و آن كسى كه بهر دفع فتنه ، سر سخت ايستاد * از طريق تكيه ، بر حصن خداوند اوفتاد )

( آن كسانى در مقام آزمايش برترند * كاندرون سينه مهر حق شناسى پرورند )

گر سلامت بود و زان فتنه رهائى بودتان * شكر او لازم كه از نو نعمتى افزودتان

ور گرفتار آمديد و پاى در گل اوفتاد * صبر بايد ، چون بلا و رنج عامل اوفتاد

( زين كه در سختى شكيبا بوده‌ايد و بردبار * پر كند پيمانهء پاداشتانرا كردگار )

پس خدا بر اهل تقوا رستگارى را نوشت * ليك ( ناهى ) سوء عقبى را براى بدكنشت

پايان خطبهء 97