نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥١

خطبهء 95 از بيانات آن حضرت عليه السّلام ( در حمد و ثناى الهى و وصف رسول گرانمايه اسلام ( ص ) )

پس ديدند خدا بوسيلهء آن حضرت ، آن عصارهء آفرينش و خلقت ، كينه‌هاى ريشه‌دار را تيشه زد و خصومت‌هاى ديرينه را نابود نمود و ويرانىهاى درونى را مرمّت فرمود و ميان برادران ايمانى ، ميدانى مودّت بر گشود و الفت شانرا يك بر هزار بر افزود .

( 5 ) پس خدا با آن وجود مستطاب و نازنين * سينه‌ها را كرد خالى از وجود حقد « 1 » و كين

شعله‌هاى دشمنى را كرد خاموش از صدور * ( آن زمانكه مشتعل بودند بر هم چون تنور )

كرد با انوار دين بزم اخوّت منجلى * ( تا كه سلمان و ابوذر شد برادر يا على « ع » )

بر اساس كفر و ايمان حزمه را از بولهب * ( منفصل گرداند همچون آفتاب و مرغ شب )

تا كه با ايمان شدند اغيار بر هم متّصل * اقربا ليكن زهم گشتند دور و منفصل

با ظهور آن رسول پاكزاد و پاكياد * ذلّ هر مؤمن مبدّل شد بعزّ بىنفاد « 2 »

در عوض عزّ و سرور اهل كفر كينه توز * شد مبدّل بر سيه روئى و نكبت تا هنوز

( 6 ) پس كلام او همه حق بود و حكم ايزدى * از بيانش مىچكيد ايثار و لطف سرمدى

راست مىگفت و دريغش بود از ناراستى * تا كه فرمود عالمى را آشنا با راستى

گر خموشى داشت در گفتن نبودى جز صلاح * كآن صلاحيّت درستى بود ( ناهى ) يا مباح

پايان خطبهء 95

( 1 ) عقده ( 2 ) تمام شدن