نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٣

شادى و ابتهاج بعد از غم و اختتاق

حال آنكه من در آن اقدام و امر محترم * از صميم دل باستقبال ايشان مىروم

ليك اين سودا مر ايشانرا نيفتند دلپسند * كردشان بر دهر چون ديو علايق پاى بند

آرى اگر بنى اميّه بعد از لمس سختى و بيچارگى كه از بنى عباسّ ديدند آن حضرت را مىيافتند بپاى او ميافتادند كه حكومت را قبول فرمايد .

( آنزمان كه بوستان ، گل مىفشاند و عطر گل * بهر ما حاصل نشد توفيق بوئى يكنفس )

( بوستان باشد على امّا چگونه بوستان * بوستانى كه برؤيايش نخواهد ديد كس )

( مرغ خوشخوان گر بخواند ( ناهيا ) در بوستان * بر اصمّ و كر نيايد جز طنينى از مگس )

و عليك افضل الصّلوات يا امير المؤمنين پايان خطبهء 92