نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤١

بنى اميّه بزرگترين سردمدار فتنه جويان !

پس به بينايان فتنه ، جور و سختى مىرسد * ظاهرا بر رويشان باد مشقّت مىوزد

ور كسى بر كارهاى زشت ايشان تن دهد * جان خود را در رفاه ظاهرى مأمن دهد

و ايم اللّه لتجدنّ بنى اميّة لكم ارباب سوء بعدى . . . .

ترسيم وضع نابسامان مردم ، و تسلّط زمامدار ظالم مانند بنى اميّه بر ايشان ، و تصوير آن در چشم انداز و آئينهء پيشگوئى على عليه السلام ، بعد از وفات آن جناب .

( 6 ) ميخورم سوگند از جان ، بر خداى لا مكان * آن كه مخلوقند او را انس جنّ و آسمان

در پى من بر شما آل اميّه رهبرند * حكمران بدسگال و رهبر بد گوهرند

خوى شان مانند خوى اشتران تند خوست * گاز دندان مىخورد هر كس كه با او روبروست

با دو دستش بر سر فرد مقابل مىزند * همچنان آنكس كه پشتش ايستاده با لگد

مرد و زن را دارد از دوشيدن شير امتناع * از وجودش نيست مخلوق جهانرا انتفاع

( مىكنند آزار بر نيكان مكتب هر دمى * مستحقّين را نمىبخشند از حق جز كمى )

مر شما را چيرگى دارند ، دائم تا مگر * از شما باقى نماند ايستاده يك نفر

جز كى كه بهر ايشان سودمند و نافع است * يا كه در اهداف ايشان عنصرى بىمانع است

( گر نسيمى بر شما آيد از ايشان ، صرصر است ) * سلطهء آنها مداوم مر شما را در سر است

آنچنانكه گر شما را بود ، ز ايشان انتقام * در مثل از خواجه باشد انتقام يك غلام

( مىشويد از بهر ايشان ، بندگان زر خريد * هر كجا انگشت گردانند ، آنجا مىرويد )

در تملّك بر حقوق خود نداريد اختيار * بيش از اين بر زير دستان نيست جاى انتظار )

( 7 ) فتنهء آن بدسگالان ، در بساط روزگار * باشد از افساد دور جاهليّت يادگار

( آن سيه بختان بجنگ و قتل عادت داشتند * زندگى در سايهء دزدى و غارت داشتند )

نيست در آن فتنه آثار و نشانى از هدا * تا بيابد مردم گمراه ، راهى بر خدا

ما همى خواهيم رستن از گناه آن فتن * اهلبيت ما نشايد از خدا بر تافتن