نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٨

شمس مبصره و قمر منير از آيات عظيمهء پروردگار جهان

الّف غمامها بعد افتراق لمعه . . . ابرها را بعد از پراكندگى بهم پيوند داد .

فرمان مطاع الوهيّت در مورد ابرهاى پراكنده كه با هم بپيوندند و تراكم نمايند و براى فرود آمدن و باريدن آماده گردند . تا بدين سان اراضى موات احياء شوند و نباتات را از بطن زمين بيرون آورند .

( 42 ) پاره‌هاى ابر را پيوند داد و اتّفاق * آنچنانكه جمع گرديدند بعد از افتراق

در فضاى بيكران برق پياپى لمعه زد * رعد ، همچون سخت غرّيد و دمادم نعره زد

ابر چون در وزن سنگين بود و مايل بر فرود * زين جهت در موقعيّت بر زمين نزديك بود

لشكر باد جنوب هر دم ز پاى آن گذشت * تا عزيمت داد باران را بسوى كوى و دشت

پر شد از آب گوارا اندرون بطن ابر * با نزول آن برون شد هر گياه از زير قبر

سينه چون ماليد ابر تر چو اشتر بر زمين * خورد از ان باران احياگر گوارا هر زمين

همچنان باريد و جارى گشت ، از آن جوى و رود * سر برون آورد آنگاه ، ارض خامد « 1 » از خمود

پس خداوند از زمين خشك و بىحاصل چنان * ( باغهائى بر وجود آورد از نو چون جنان )

( از زمين خام ، گل ، از كوه خالى لاله‌ها * از گلستان ياس و سوسن ، از چمن آلاله‌ها )

( راز دارد سورهء حجّ آيهء پنج آشكار * از چنين قانون تدوين يافته از كردگار )

خودنمائى زمين بر بدايع و فرايدى كه خداوند عالم از آن بوجود آورده و تفاخرش بر شكوفه‌هائى كه از آن سر بيرون كشيده . يعنى آنچه طبيعت از آن جلوه گرد شده و باغ و راغ از آن بهجت و سبزى يافته :

( 43 ) پس زمين شادى كند بر آنچه ز خود زنده كرد * ( از قبيل سرو و كاج و ارغوان و ياس و ورد « 2 » )

خودنمائى مىكند بر آنچه از خود ساخته * و آنچه همچون سرو ، قامت بر سماء افراخته

( 1 ) راكد و بيهوش ( 2 ) گل سرخ